تجربه کشورهای تحریمی و بحرانزده نشان میدهد مدیریت بازار ارز با یک ابزار یا یک سیاست مقطعی امکانپذیر نیست. دولتها در شرایط بحرانی معمولاً از ترکیبی از سیاستهای کوتاهمدت برای مهار نوسانات و اصلاحات بلندمدت برای بازگرداندن ثبات استفاده میکنند. کنترل انتظارات، مدیریت نقدینگی، انضباط مالی و تقویت اعتماد عمومی، از مهمترین عوامل موفقیت این سیاستها به شمار میروند.
در ایران نیز ابزارهایی مانند ارز ترجیحی، سامانه نیما و مداخلات ارزی در مقاطع مختلف توانستهاند بخشی از نوسانات را کنترل کنند، اما تداوم وابستگی به درآمدهای نفتی، رشد نقدینگی، کسری بودجه و نااطمینانیهای اقتصادی باعث شده این دستاوردها پایدار نباشند.
اکنون آینده بازار ارز را میتوان در سه سناریوی متفاوت تصور کرد؛ تشدید فشارهای خارجی و افزایش نوسانات، ادامه وضعیت موجود با نوسانات کنترلشده، یا کاهش تنشها و ایجاد گشایش در روابط خارجی که میتواند زمینه ثبات بیشتری را فراهم کند.
در نهایت، تجربه اقتصادهای مختلف نشان میدهد ثبات پایدار در بازار ارز تنها با مداخله در بازار حاصل نمیشود؛ بلکه نیازمند اصلاحات عمیق در سیاستهای پولی و مالی، مهار رشد نقدینگی و بازسازی اعتماد به سیاستگذار است.
