به گزارش خبرنگار مهر، مناجات شعبانیه از ادعیه زیبای منتسب به امیرمومنان است که مفاهیم عمیق عرفانی و زیبایی کلام را بر جان و دل خواننده خود می نشاند. ارمغانی زیبا برای نزدیکی بیشتر به معبود برای بهره گیری از نور این ماه پرفضیلت شعبان. آنگاه که مخلوق در امید به گشایش درهای رحمت الهی دست به آسمان می برد، این الفاظ و کلمات است که وسیله اتصال به خالق می شوند، توبه و توسل و تقریب است که در کلام می نشیند تا بنده را سبکبار از قیود و اسارت نفس و تعلقات برهاند و راهی به آسمان بگشاید.
آمادگی برای ضیافت الهی از نگاه امام راحل
توصیه به خواندن مناجات شعبانیه در کلام بسیاری از بزرگان آمده است، چنانچه یکی ازاعمال ماه شعبان نیز مداومت در خواندن این مناجات و گرفتن ره توشه برای شروع ماه مبارک رمضان است. چنانچه امام خمینی نیز بارها درباره عظمت و جایگاه این دعا و توصیه به خواندنش سخن فرموده اند و به بزرگی ماه شعبان نیز اشاره کرده اند «ماه شعبان برای این است که همان مهیا بودنی که می خواهید مهمانی بروید، خودتان را مهیا میکنید و سر و ظاهرتان را، سر و صورتتان را یک قدری فرق میگذارید با آن وقتی که در خانه هستید. در ضیافت خدا، ماه شعبان برای مهیا کردن این افراد است، مهیا کردن مسلمین است برای ضیافت خدا، ادبش آن مناجات شعبانیه است. من ندیده ام در ادعیه، دعایی را که گفته شده باشد همه امام ها این دعا را می خواندند، در دعای شعبانیه این هست؛ اما من یادم نیست که در یک دعای دیگری دیده باشم که همه ائمه این را می خواندند. این مناجات شعبانیه برای این است که شما را، همه را مهیا کند برای ضیافة اللَّه.»
و در جای دیگری گفته اند: «مناجات «شعبانیه» را خواندید؟ بخوانید آقا! مناجات شعبانیه از مناجات هایی است که اگر انسان دنبالش برود و فکر در او بکند، انسان را به یک جایی می رساند.» و همچنین با پرداختن به عظمت آن اشاره کرده و می گویند: «ین از دعاهایی است که من غیر از این دعا ندیدم که روایت شده است. همه ائمه این دعا را، این مناجات را می خواندند، این دلیل بر بزرگی این مناجات است که همه ائمه این مناجات را می خواندند. چی بوده است این؟ بین آنها و خدای تبارک و تعالی چه مسائلی بوده است؟ هب لی کمال الانقطاع الیک کمال انقطاع چی است؟ وبیدک لابید غیرک زیادتی و نقصی و نفعی و ضرّی؛ خوب، آدم به حسب ظاهر می گوید خوب، همه چیز با اوست.»
عرفان در مناجات شعبانیه از بیانات رهبر انقلاب
حضرت آیتالله خامنهای در سفارشی به عموم مردم برای توجه هرچه بیشتر به این مناجات در یادداشتی آورده اند: «یکی از دعاهایی است که لحن عارفانه و زبان شیوای آن، با مضامین بسیار والا و سرشار از معارف عالییی همراه است که نظیر آن را در زبانهای معمولی و محاورات عادی نمیتوان یافت و اساساً با آن زبان قابل ادا نیست. این مناجات، نمونهی کاملی از تضرع و وصف حال برگزیدهترین بندگان صالح خدا با معبود و محبوب خود و ذات مقدس ربوبی است. هم درس معارف است، هم اسوه و الگوی عرض حال و درخواست انسان مؤمن از خدا. مناجات های پانزدهگانه که از امام زینالعابدین حضرت علیبنالحسین (علیهالسّلام) نقل شده، گذشته از خصوصیت بارز دعایی مأثور از اهلبیت (علیهمالسّلام)، این مزیت را داراست که به مناسبت حالات مختلف مؤمن، مناجاتها را انشا فرموده است.»
رسیدن به حقایق با دعا
حجت الاسلام سید محمدمهدی میرباقری در صحبت هایی درباره این دعا می گویند: «امام(ع) با دعاهایی مثل مناجات شعبانیه و صلوات شعبانیه، حال دعا با خدای متعال را تنزّل داده و آن را قابل دریافت و درک کردهاند. اگر امام(ع) این حال را در عالَم تنزّل نمیدادند، دست کسی به این حقایق نمیرسید. تداوم در خواندن این صلوات و مناجات، حتی در غیر ماه شعبان هم آثار عجیبی دارد. حقیقت این دعاها مانند حقیقت قرآن است. حقیقت قرآن در منزلت بالایی است که قلب بشر ظرف دریافت تجلّیات آن نیست. همچنان که اگر حقایق قرآن، نازل نمیشد همیشه در پردۀ حجاب باقی بود و نبی اکرم(ص) واسطۀ تنزّل حقیقت قرآن به عالَم انسانی شدند، به همین ترتیب، اگر معصوم آن تلقی خود از خدای متعال، افتقار خویش، سختی راه و مراحل سلوک و مانند آن را به عالَم انسانی تنزل نمیدانند، هیچگاه باب دعا به روی بشریت گشوده نمیشد و کسی نمیتوانست با خدای متعال مناجات کند. درواقع، مناجات با حضرت حق بهواسطۀ معصوم واقع شده و تنزّل یافته، و حقیقت حال مناجات مؤمن نیز، تنزّل حال معصوم در او و تجلّی آن حقیقت در قلب اوست.»
