به گزارش خبرنگار خبرگزاری مهر، در زمان وقوع حملات هوایی، مرز میان مرگ و زندگی اغلب به دانش و سرعت عمل اطرافیان بستگی دارد.
جراحات ناشی از بمباران معمولاً شامل خونریزیهای وسیع، شکستگیهای پیچیده و شوکهای قلبی-تنفسی است که نیازمند مداخلات فوری پیش از رسیدن نیروهای امدادی است.
آمادگی برای ارائه کمکهای اولیه در شرایط بحرانی، مسئولیتی همگانی است. در ادامه، بخش اول این راهنمای حیاتی را مرور میکنیم:
خط قرمز مرگ؛ مهار خونریزیهای شدید
خونریزی کنترلنشده سریعترین عامل مرگ در مصدومان جنگی است. برای مهار آن، این سه گام را به ترتیب اجرا کنید؛
فشار مستقیم و مداوم؛ با دست یا پارچه استریل، روی محل زخم فشار محکم وارد کنید. اگر پارچه خونی شد، هرگز آن را برندارید؛ بلکه پارچه دیگری روی آن قرار داده و فشار را ادامه دهید.
بالا نگه داشتن عضو؛ اگر جراحت در دست یا پا است، عضو را بالاتر از سطح قلب قرار دهید تا فشار خون در نقطه زخم کاهش یابد.
استفاده هوشمندانه از شریانبند (تورنیکه)؛ بستن محکم بالای زخم (شریانبند) تنها زمانی مجاز است که با فشار مستقیم خونریزی بند نیاید یا عضو دچار قطعشدگی شده باشد.
نبرد برای نفس؛ احیای قلبی ریوی (CPR)
اگر مصدوم نفس نمیکشد، زمان را هدر ندهید و فرد را به پشت بخوابانید و در مرکز قفسه سینه، با عمق ۵ سانتیمتر و سرعت ۱۰۰ بار در دقیقه فشار وارد کنید.
۳۰ فشار قفسه سینه و سپس ۲ نفس دهان به دهان (در صورت داشتن مهارت). این عملیات را تا رسیدن تیمهای اورژانس متوقف نکنید.
مدیریت شکستگیها و آسیبهای اسکلتی
تکان دادن ناصحیح مصدوم میتواند منجر به آسیبهای جبرانناپذیر عصبی یا قطع نخاع شود و مصدوم را جابهجا نکنید مگر اینکه خطر ریزش مجدد آوار یا انفجار وجود داشته باشد.
برای بیحرکت کردن عضو شکسته، از وسایل در دسترس مثل چوب، مقوا یا مجله لوله شده استفاده کنید.
اگر استخوان از پوست بیرون زده است، هرگز سعی نکنید آن را به داخل فشار دهید؛ فقط دور آن را بپوشانید و عضو را ثابت کنید.
در بحرانهای نظامی، اولویتبندی درمان (تریاژ) اهمیت حیاتی دارد. ابتدا به سراغ کسانی بروید که خونریزی شدید دارند یا نفس نمیکشند. حفظ خونسردی شما، اولین گام برای نجات جان دیگران است.
