خبرگزاری مهر، گروه استانها: مسجد مهدیه، گواه صبوری و همدلی مردمانی است که تقدیر را به اراده خود بازنوشتند. این بنای تاریخی که سالها با عشق خیرین و مومنان نفس میکشید، در شبی تلخ در آتش کینه سوخت، اما خاکستر آن، بذر همبستگی بیمانندی را کاشت و مردم محلات با دستانی پر از امید و ایمان، بیدرنگ دوباره قامت برافراشتند تا مسجد را از نو بسازند.
در قلبِ بازار محلات، جایی که خاطراتِ دیروز با قدمهای امروز گره خورده، مسجد مهدیه مانند گوهری تابناک ایستاده بود، مسجدی با قدمتی دیرین که از دلِ سختیها و خلوص نیت مردم مومن سر برآورده بود و سالها بود که خیرین و مردمان نیکاندیش، با عشق و امید، این مکان مقدس را زنده نگه داشته بودند.
چندی پیش، با همت و تلاش بیوقفه، مسجد مهدیه کاشیکاری و بازسازی شد و خیرین رنگ و بویی تازه به این بنای تاریخی بخشیدند، دوباره، نور امید در دلِ مومنان شعلهور شد، اما تقدیر گاهی، دست مینویسد و غم را به جای شادی میآورد.
شب تلخ هجدهم دی ماه را هرگز فراموش نمیکنم، هوا سرد بود، مسجد مهدیه، همان که سالها در سکوت و وقارش، خاطرههای ما را در آغوش گرفته بود، زیر آسمان تیره آرام گرفته بود که ناگهان صداهایی هراسانگیز، سپس شعلههایی سرکش که از در و پنجره به آسمان جهید.
دلم میخواست فریاد بزنم، اما صدا در گلویم خفه میشد و میدیدم چگونه آتش، هجوم میآورد به سوی محراب، به سوی همان جایگاهی که بارها در آن گریستهایم و دعا کردهایم. نور آتش بر دیوارهای آجری میرقصد، گویی میخواهد هر خاطرهای را ببلعد و کتابهای قرآن… آنها را دیدم که لایه لایه شعلهها را میپوشانند، صفحاتشان که سالها با نجوا وردخوانی ما ورق خورده بود، اکنون در آتش میگدازد.
دود غلیظ همهجا را فراگرفته بود، چشمها میسوخت، اما آنچه بیشتر میسوخت، دل بود، در آن تاریکی آتشزده، مردم یکییکی خود را میرساندند و در چهرههایشان شوکی عمیق، در چشمانشان اشک، اما در دستانشان پنجههای محکم امید هویدا بود، جوانی خاکستر را کنار میزد، پیرمردی با لرزش دست، تکهای از یک صفحه قرآن را از میان خاکستر برداشت و به سینه فشرد، صدای نالهای نمیآمد، فقط همهمه آتش و زمزمه دعا بود.
در آن شب تلخ، قرآنهای مسجد مهدیه محلات طعمه حریق شدند، اما این آتش نتوانست حقانیت قرآن و اسلام را خاموش کند، بلکه ایمان دلها را سرختر و استوارتر کرد زیرا نور قرآن در جانها جاودانه است و با آتش کینه خاموششدنی نیست.
مردم محلات، با وجود اندوه فراوان، دست از تلاش برنداشتند و با همتی وصفناپذیر، دوباره به بازسازی مسجد مهدیه بازار پرداختند، گروههای جهادی هم به کمک شتافتند و امید به ساختن دوباره این مکان مقدس، در دلها زنده شد، این مسجد، فقط یک بنای آجری و گچی نیست، بلکه نمادی از ایمان، عشق، همدلی و مقاومت مردم است و هر سنگ و کاشی آن، سرشار از خاطرات و آرزوهای نیک است و بازسازی آن، نشان از ارادهای پولادین برای ایستادگی در برابر هرگونه ظلم و ستم دارد.
امید است که دوباره، مسجد مهدیه با شکوه و جلال سابق، میزبان مومنان و دلدادگان باشد و عطر معنویت و آرامش را در دلهای مردم محلات پراکنده کند، این دعای همه این دیار مؤمن پرور محلات است.
